Door de lange periode van vrede en binnelandse stabiliteit en mede a.g.v. de uitvinding van het vuurwapen, heeft de gevechtskunst aan effecitiviteit moete in boeten en ging de Bushido uit noodzaak om zich weerbaar te houden hun training in zelf-protectie langzamerhand meer zien als een individuele verplichting en ontstaat er een training tot zelf-perfectie. De techniek wordt middel. De mentale kant van de training krijgt de overhand en het accent komt te liggen op de “vomende waarde” die de oefeningen voor de beoefenaar hebben en er is een vorm ontstaan die we Budo (martial way) noemen. In tegenstelling tot Bujutsu (combattief systeem voor zelfbescherming), is Budo een ontwikkelde vorm van bujutsu met gebruikmaking van dezelfde wapens en trainingsmethoden, waarbij gestreefd wordt naar zelfrealisatie en zelf-perfectie d.m.v. lichamelijke training. Techniek wordt middel met accent op mentale vorming, zelfdiscipline en de esthetische vorm en aandacht voor houding, hara (energie gebied)en expressie. Het wezen van de Budo-vorm ligt in het gevecht: “Het strijden is niet tegen de ander, maar tegen jezelf” en is levenskunst geworden.
Het gaat om de weg (do), de manier waarop je jezelf bekwaamd (vormende waarde). Zelfrealisatie wordt doel en dit is alleen te bereiken door daadwerkelijke training van lichaam en geest.